1 week ago
6
ARTICLE AD BOX
ଭୁବନେଶ୍ବର:ହିନ୍ଦୁ ଧାର୍ମିକ ପରମ୍ପରାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୃତଦେହର ଦାହ ସଂସ୍କାର କରାଯାଏ। ତେବେ ନବଜାତ ଶିଶୁ ଓ ଖୁବ୍ କମ୍ ବୟସର ପିଲାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରର ନିୟମ ଭିନ୍ନ ଥିବା ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ରହିଛି। ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ସହ ଜଡ଼ିତ ଏହି ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, ଦୁଇ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୟସର ଶିଶୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ଦାହ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ମାଟିରେ ପୋତିବାର ବିଧାନ ରହିଛି।
ଦାହ ସଂସ୍କାରର ବିଧାନ ଅଲଗା
ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସଂଳାପ ମାଧ୍ୟମରେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ସହ ଜଡ଼ିତ ବିଭିନ୍ନ ବିଧି ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ଏହି ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, ଗର୍ଭପାତ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ପରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ବୟସ ପୂର୍ବରୁ ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ପୋତିବାର ପରମ୍ପରା ରହିଛି। ଦୁଇ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସର ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଦାହ ସଂସ୍କାରର ବିଧାନ ଥିବା କୁହାଯାଏ।
ଶିଶୁ ଜୀବନର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅବସ୍ଥାରେ ସାଂସାରିକ ମୋହମାୟା ଓ କର୍ମର ଜଟିଳତାଠାରୁ ଦୂରରେ ଥାଏ। ଏପରି ଶିଶୁଙ୍କୁ ନିଷ୍କପଟ ଓ ନିରୀହ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଗତି ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ ରହିଥାଏ। ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ମଣିଷର ପରିବାର, ଶରୀର ଓ ସଂସାର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ବଢ଼େ ବୋଲି ମାନ୍ୟତା ରହିଛି। ଏହି କାରଣରୁ ଖୁବ୍ କମ୍ ବୟସରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଶିଶୁଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରର ନିୟମ ବୟସ୍କଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, ଦୁଇ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସରେ ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ତା’ର ଆତ୍ମାକୁ କର୍ମ ଆଧାରରେ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଦାନ୍ତ ଉଠିବା ପୂର୍ବରୁ ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ କ୍ଷୀର ଦାନର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତି ଘଡ଼ା ଦାନ ଓ କ୍ଷୀରି ଭୋଜନ କରାଇବାର ପରମ୍ପରା ଥିବା କୁହାଯାଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ କିମ୍ବା ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ ବୟସର ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୀରି ଓ ଗୁଡ଼ରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପିଣ୍ଡ ଦାନର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳିଥିବା ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ରହିଛି।
Daylight: ଏକ ‘ଆଲୋକ-ଦିବସ’ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରିବ ‘ଭଏଜର୍-୧’
ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ନିୟମ ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ଓ ପରମ୍ପରା ଉପରେ ଆଧାରିତ। ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଓ ପରିବାରରେ ଶିଶୁଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଧାର୍ମିକ କ୍ରିୟାରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ନିଜ ପରିବାରର ପରମ୍ପରା ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଧର୍ମାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରାମର୍ଶକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ।
