17 hours ago
2
ARTICLE AD BOX
ପି. ଭି. ସିନ୍ଧୁ
ଯଦି ଆଜକୁ ଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଯୁବତୀ କହିଥାନ୍ତେ ଯେ ସେ ଏକ ରକେଟ୍ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ)ରେ ଯୋଗଦେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜର ଏକ ରକେଟ୍ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସେତେବେଳେ ନିରବ ରହିଥାନ୍ତେ। ତା’ପରେ, କେହି ଜଣେ ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥାନ୍ତେ ଯେ ଏଭଳି ଆକାଂକ୍ଷା ତାଙ୍କ ପହଞ୍ଚ ବାହାରେ। ସେମାନେ ବୁଝାଇଥାନ୍ତେ ଯେ କେବଳ ସରକାରଙ୍କର ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ଉପରେ ଅଧିକାର ଅଛି। ଏତେ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା କେବଳ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋଭା ପାଏ।
୧୮ ଜୁଲାଇ ୨୦୨୬ରେ, ଭାରତର ଗୋଟିଏ ବେସରକାରୀ କମ୍ପାନି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଏକ ରକେଟ୍ ମହାକାଶ କକ୍ଷପଥରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ଏହାକୁ ‘ସ୍କାଇରୁଟ୍’ କମ୍ପାନି ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦୁଇଜଣ ଯୁବ ଇଞ୍ଜିନିଅର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ନିଜର ସୁରକ୍ଷିତ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ଏହି ଅସମ୍ଭବ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସଫଳତା ସହ, ଆମେରିକା ଓ ଚୀନ ପରେ ଭାରତ ବିଶ୍ୱର ତୃତୀୟ ଦେଶ ହୋଇପାରିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ବେସରକାରୀ କମ୍ପାନି ମହାକାଶରେ ପହଞ୍ଚିପାରିଛି। ଯେଉଁ ଝିଅଟିକୁ ଦିନେ ‘ନା’ କୁହାଯାଉଥିଲା, ସେ ଏବେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ସହ କହିପାରିବ ଯେ ସେ ଏଲନ ମସ୍କ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ସେ ଏବେ ସହଜରେ ଏହାର ଶୁଭାରମ୍ଭ କରିପାରିବ।
ଆମ ଦେଶର ପ୍ରତିଭା ଭଣ୍ଡାର ଗତ ଦଶ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନାହିଁ। ଭାରତରେ ସଦାସର୍ବଦା ଏଭଳି ଦକ୍ଷତା ଓ କ୍ଷମତା ରହିଆସିଛି। କେବଳ ଯାହା ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଛି ତାହା ହେଉଛି ସୁଯୋଗ। ଆମ ଇତିହାସରେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟ, ଏକ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନର ଉତ୍ତର ରହିଆସିଥିଲା- ଏହା ଅସମ୍ଭବ। ଦକ୍ଷତାର ଅଭାବ ଥିବାରୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହାକୁ ହାସଲ କରିବାର ଦ୍ୱାର ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱର ନିରବ ଓ ସର୍ବବୃହତ୍ ସଫଳତା ହେଉଛି- ସେହି ଦ୍ୱାର ଏବେ ଖୋଲିଯାଇଛି।
ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ଗଭୀରତାକୁ ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି, ଭାରତରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ପ୍ରତିବନ୍ଧକର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଆସୁଥିଲା। କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଇସେନ୍ସ, ଅନୁମୋଦନ, ସଂଯୋଗ କିମ୍ୱା ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପରିବାରର ନାମ ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଥିଲା। ଦେଶରେ ସ୍ୱପ୍ନଦର୍ଶୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାର କେବେ ଅଭାବ ନଥିଲା। କେବଳ ଦ୍ୱାରର ଅଭାବ ଥିଲା ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାର କମ୍ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପୂର୍ବରୁ ଚାବି ରହିଆସିଛି। ଯୁବକ, ଗରିବ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ବାହାରେ କେବଳ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହୁଥିଲେ। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ ଏହି ରୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରକୁ ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରକୃତ କାରଣଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିପାରିଥିଲେ। ସେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ିରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ: ସରକାରଙ୍କ ମନୋଭାବ ‘ଅନୁମତି ନଦେଲେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ’ରୁ ‘ନିଷେଧ ନହେଲେ ଅନୁମତି’କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କର ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି କାର୍ଯ୍ୟ ପଛରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ରହିଛି: ଏହି ପ୍ରତିବନ୍ଧକର ପ୍ରାଚୀରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଏହାକୁ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ସହିତ ରାଷ୍ଟ୍ରର ବିକାଶ ଧାରା ସହିତ ସଂଯୋଗ କରିବା। ଏକ ଦେଶ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ କାହାର ସନ୍ତାନ ତାହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ତୁମେ କ’ଣ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ତାହା ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ବ ବହନ କରେ।
ଥରେ ଦେଖନ୍ତୁ, କେତେ ସବୁ ନୂଆ ସୁଯୋଗର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଯାଇଛି। ଷାଠିଏ ବର୍ଷ ଧରି ସରକାରୀ ଏକଚାଟିଆ ଅଧିକାରରେ ରହିବା ପରେ, ୨୦୨୦ରେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ମହାକାଶ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲିଦିଆଗଲା, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ରକେଟ୍ ଉତ୍କ୍ଷେପଣ କରିବାର ଦକ୍ଷତା ରହିଛି। ତା’ପରେ ଆମ ଗାଁଗଣ୍ଡାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହେଲା- ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଗୋଟିଏ ଡ୍ରୋନ୍ ଉଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ଦଶ ପ୍ରକାରର ଫର୍ମ ଓ ଅନୁମତି ପତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡୁଥିଲା, ସେହି ନିୟମକାନୁନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଦଳାଇ ଦିଆଗଲା। ଫଳରେ, ଏବେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ସହରର ଯୁବକ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଡ୍ରୋନ୍ ତିଆରି କରି, ଫୋନ୍ ଜରିଆରେ ତା’ର ପଞ୍ଜୀକରଣ କରି ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କରିପାରୁଛି। ଏପରିକି ସେହି ଡ୍ରୋନ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଆଜି ଗାଁର ହଜାର ହଜାର ମହିଳାଙ୍କ ହାତରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଦିଆଯାଇଛି। ଭବିଷ୍ୟତର ଏକ ଉନ୍ନତ ପ୍ରଯୁକ୍ତିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୈନନ୍ଦିନ ରୋଜଗାରର ଏକ ସମ୍ମାନଜନକ ମାଧ୍ୟମରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରିଛି।
ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ନିରବରେ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଥିଲା। ୨୦୨୧ ମସିହାରେ, ମାନଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଭାରତୀୟ କମ୍ପାନିକୁ ସେହି ଦେଶରେ ସର୍ଭେ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଅନାବଶ୍ୟକ ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ପୂର୍ବରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ୨୦୨୩ ମସିହାରେ, ଏକ ଆଇନ ମାଧ୍ୟମରେ ଶହ ଶହ ଆଇନ ସଂଶୋଧନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଆଇନ କାଗଜପତ୍ର ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହଜାରରୁ ଅଧିକ ମାମଲାରେ ଫୌଜଦାରୀ ଦଣ୍ଡକୁ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ଯେ ଗୋଟିଏ ଫର୍ମ ହଜିବା ଦ୍ୱାରା କେହି ଜେଲ ଯିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବେ।
୨୦୧୪ ମସିହାରେ, ଦେଶରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ସମ୍ୱନ୍ଧୀୟ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି, ଭାରତରେ ପ୍ରାୟ ୪୪୦ଟି ଏପରି ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ଅଛନ୍ତି। ସେତେବେଳେ, କୌଣସି ଡ୍ରୋନ୍ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଶହ ଶହରେ ପହଞ୍ଚିଛି।
କିନ୍ତୁ କେବଳ ସୁଯୋଗର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଯଦି ସେହି ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାର କୌଣସି ରାସ୍ତା ନଥାଏ, ତେବେ ସେହି ଖୋଲା ଦ୍ୱାରର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ରହେ ନାହିଁ। ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା ଭିତରେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ନିରପେକ୍ଷତା ଓ ସମାନତା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ‘ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଦେଶରେ କେବଳ ୩୫୦ ଆଖପାଖରେ ସ୍ୱୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଥିଲେ।
ଆଜି ଦେଶରେ ୨ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ସ୍ୱୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ରହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ୨୦ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ନିଯୁକ୍ତି ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିସାରିଛନ୍ତି। ଏବେ ଏହି ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁ କିମ୍ବା ଦିଲ୍ଲୀ ଭଳି ବଡ଼ ସହରମାନଙ୍କରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିନାହାନ୍ତି, ବରଂ ଦେଶର କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି; ଯେଉଁଥି ମଧ୍ୟରୁ ୧ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ କେବଳ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଛି।
ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଋଣ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁଣା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧୀନରେ ଅବହେଳିତ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ପ୍ରଥମ ଥର ବ୍ୟବସାୟ ମାଲିକ ଏବଂ ଦଳିତ ଓ ଆଦିବାସୀ ପରିବାରର ମହିଳା। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଭାରତୀୟ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କେବେ ବ୍ୟାଙ୍କ୍ ଆକାଉଣ୍ଟ ନଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସାମିଲ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଜି, ଜଣେ ପନିପରିବା ବିକ୍ରେତା ଏବଂ ଜଣେ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଉଭୟ ସମାନ ଚ୍ୟାନେଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଟଙ୍କା କାରବାର କରୁଛନ୍ତି।
ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷିତ କରିବାର ଉପାୟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃଚିନ୍ତନ କରାଯାଇଛି। ଜାତୀୟ ଶିକ୍ଷା ନୀତି ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଛି ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ୧୬ ବର୍ଷୀୟ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଭାବରେ ଗୋଟିଏ ଷ୍ଟ୍ରିମରେ ପଢ଼ାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡ ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ଏବେ ଛାତ୍ରମାନେ ଏପରି ବିଷୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରିବେ ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଏକାଠି ପଢ଼ାଯାଇ ନଥିଲା, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଡିଗ୍ରି ପୁନର୍ବାର ଆରମ୍ଭ କରିପାରିବେ ଏବଂ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ନଯାଇ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ, କାରଣ ସାରା ବିଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ କ୍ୟାମ୍ପସ ଖୋଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।
ଆମର ଇତିହାସର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ, ଆମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପିଢ଼ି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ଗୁରତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ବିଦେଶ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଶମାନଙ୍କ ପାଖରେ ହରାଇଦେଲୁ ଯେଉଁମାନେ ଏଭଳି ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ଯାହା ଆମେ ଦେଇ ନ ଥିଲୁ। ଏଠାରେ ଦ୍ୱାର ଖୋଲି, ମହାକାଶରୁ ସିଲିକନ୍, ସଫ୍ଟୱେରରୁ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ନେତୃତ୍ୱ ସେହି ପ୍ରତିଭାକୁ ଦେଶରେ ରହିବାର ଏକ କାରଣ ଦେଇଛି। ଭବିଷ୍ୟତ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଆଉ ଭାରତ ଛାଡ଼ି ଯିବା ଅନାବଶ୍ୟକ। ଏବେ ଆପଣ ସ୍ବଦେଶରେ ଥାଇ ଏହା କରିପାରିବେ।
ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ କେବେ ବି ଭାରତର ଯୁବପିଢ଼ିକୁ କେବଳ ଏକ ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିନାହାନ୍ତି। ସେ ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବସି ସେମାନଙ୍କର ଭୟ, ଚାପ ଓ ଆଶା ବିଷୟରେ ଖୋଲାଖୋଲି କଥା ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଜଣେ ଶାସକ ପରି ତାଙ୍କ ନାଗରିକମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଯୁବକମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ କଥା ହୁଅନ୍ତି। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ହୀନ କରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ୱା ଅଣଦେଖା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ କଷ୍ଟକର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସେ, ସେ ସାହସର ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ସାମ୍ନା କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାନ୍ତି ଯେ କିଛି ଲୁଚାଇବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।
ଏହା କୌଣସି ଛୋଟ କଥା ନୁହେଁ। କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଯୁବକଙ୍କୁ ସକ୍ଷମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ଯେ ସେ ପ୍ରକୃତରେ ସକ୍ଷମ। ଜଣେ ଯୁବକ ଯିଏ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ସେ ସକ୍ଷମ, ସେ ଏକ ଭଡ଼ା ଘରେ ଏକ ରକେଟ୍ କମ୍ପାନି ଆରମ୍ଭ କରିପାରନ୍ତି ଏବଂ କିଛି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମହାକାଶରେ ପହଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ି ସୀମାବଦ୍ଧତାକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରେ ଯାହା ସେମାନେ ବାଛି ନଥିଲେ। ଆମର ଜେଜେବାପାମାଆ ବଞ୍ଚିତ ରହିବାକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ସୂତ୍ରରେ ପାଇଥିଲେ। ଆମର ପିତାମାତା ଅନୁମତି ତଥା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଏବଂ ଉପରୁ କେହି ଜଣେ ‘ହଁ’ କହିବା ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଅପେକ୍ଷାକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ପାଇଛନ୍ତି। ଆମେ କିଛି ଭିନ୍ନ କଥା ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ପାଇଛୁ: ଏକ ଦେଶ ଯାହା ଶେଷରେ ଆମ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ଏହା ନିର୍ମାଣ କରିପାରିବ।
ଏହା ହିଁ ଏହି ନେତୃତ୍ୱର ପ୍ରକୃତ ମାପକାଠି- କୌଣସି ଏକ ଯୋଜନା କିମ୍ବା ପରିସଂଖ୍ୟାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଣେ ଯୁବ ଭାରତୀୟ କେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ନିଜକୁ ସକ୍ଷମ ମନେ କରୁଛି, ସେଥିରେ ଆସିଥିବା ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଜୁଲାଇରେ ମହାକାଶରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ରକେଟ୍ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଥରେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ନାହିଁ। ଏବେ ସେହି ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଏବଂ ତାହା ସହିତ ଆହୁରି ଅନେକ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟ ଖୋଲିଛି। ଜଣେ ଯୁବ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଉ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ଅନୁମତି ପାଇଛି କି ନାହିଁ; ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ସେ କେତେ ଦୂର ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି?
(ଲେଖକ ଦୁଇଥରର ଅଲିମ୍ପିକ୍ ପଦକ ବିଜେତା ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଡେପୁଟି କଲେକ୍ଟର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ)
(ମତାମତ ଲେଖକଙ୍କ ନିଜସ୍ବ)
